Moje szczęście- rodzice.

Moje szczęście- rodzice.

Długo zastanawiałam się czy publikować ten post, ale pożyczyłam trochę odwagi od Agnieszki, swojego butnego charakterku z młodości oraz swojej dojrzałości dorosłej kobiety i możecie przeczytać tekst poniżej. Na opublikowanie tego wpisu miał także wpływ, że do internetu wychodzą, różne sprawy z mojego życia- a o swoich sprawach wolę pisać sama niż czekać na plotki. Czeka Was też niespodzianka. Specjalny kod rabatowy 🙂

 

Wyobraź sobie, że nagle cofasz się do lat dziecięcych i słyszysz ciągłe kłótnie, jesteś przy tym jak tata bije mamę, uciekasz z domu do dziadków, nazajutrz do domu przyjeżdża policja. Wyobraź sobie, że wychowujesz się w patologicznym domu, gdzie rodzice to alkoholicy, a jedyne bliskie Ci osoby to dziadkowie. Wyobraź sobie jak Twoja mama pije alkohol… coraz więcej alkoholu, aż traci pracę i stacza się na sam dół. Co czujesz? Lata mijają, a Ty z siostrą trafiacie w końcu do domu dziecka. Jak reagujesz? Spadasz w dół czy może wykorzystujesz daną Ci szansę? TAK!! Szansę- dom dziecka jest szansą. Szansą na lepszy byt, na lepszy start. Szansą na poczucie BEZPIECZEŃSTWA! Szansą na to, że ktoś zapewni Ci odpowiednią opiekę…

„Moja mama straciła pracę w 2001 roku i tu zaczęła się linia pochyła dla mojej rodziny. Utrzymanie finansowe rodziny było na mamy barkach, a ojciec pracował „jak była robota”, teraz miało to się zmienić. Matka oczekiwała od ojca, że ten weźmie w końcu odpowiedzialność za swoje życie. Jednak tak się nie stało. Pieniędzy zaczęło brakować na wszystko. Mama zaczęła wędrówki do MOPS-u, jednak i te środki okazały się nie wystarczające. Bywały tygodnie kiedy rodzice nie trzeźwieli wcale. (…) Z pamiętnika: (pisany w wieku 17 lat)
„Czasami w domu byli goście do picia. Pili, krzyczeli, bawili się, a my z siostrą nie mogłyśmy zasnąć. Gdy nawet nam się to udało, to i tak w środku nocy byłyśmy rozbudzane pijackimi krzykami lub kłótniami. Często wtedy też leciała głośno muzyka. Do tej pory nienawidzę, gdy muszę obudzić się w środku nocy lub nad ranem. Aby uczyć się muszę mieć całkowitą ciszę. Aby nauczyć się czegoś na pamięć, muszę czytać i powtarzać tekst na głos. Bywało nawet, że mama wychodziła z domu i nie wracała przez dwa tygodnie. Kolejnymi razami ojciec, aby zatrzymać mamę zaczynał ją bić””

Potraficie wyobrazić sobie takie życie? Takie dzieciństwo? Ja przyznam szczerze, że nie. Moje wspomnienia to uśmiechy, rodzina, szczęście, nocowania u babci, ogniska całą rodziną, wycieczki rowerowe, wycieczki nad morze. Moje zdanie na temat mojego dzieciństwa jest mega pozytywne. Wiem, że byłyśmy z siostrami kochane, byłyśmy szczęśliwymi dziećmi- owszem kiedy przyszedł nastoletni czas troszkę się pozmieniało, ale nie z winy rodziców. Oni chcieli byśmy wyszli na ludzi. Pamiętam jak dostałam kiedyś od mamy przy znajomych na naszej słynnej „kolejówie”(most kolejowy) i wiecie co? Owszem nie wspominam tego miło, może czasem czuję jeszcze ukłucie złości za to, ale wiem, że zrobiła to z bezsilności. Nie mam jej tego za złe- chciała po prostu chronić swoje dziecko. Najstarsze dziecko, które mogło dać przykład młodszym siostrom, dziecko  które dało jej popalić jak żadne inne. Dziecko przez które wylała morze łez, a jednak dziecko które do dziś wspiera. Spytacie co takiego to dziecko odpierdalało. Już śpieszę z wyjaśnieniami.

Po pierwsze towarzystwo. Mieszkając w małym miasteczku każdy wie która rodzina to patologia, które dzieciaki to zło, które dzieciaki to ulica. Dziś będąc dojrzałą kobietą, matką, wstydzę się, że obracałam się w tak skrajnie patologicznym środowisku- tak moi starzy znajomi to w większość(nie mówię, że wszyscy) po prostu dzieciaki z patologicznych rodzin, które robiły wszystko by… nie wiem stać ponad prawem? Pokazać, że im wszystko wolno. W większości nie była to ich wina- rodziny się nie wybiera. Kto ich miał wychować gdy rodzice pili lub ćpali? Co te dzieciaki miały wynieść z domu? Jaki wzorzec miały powtórzyć? Moi rodzice wiedzieli, że wpadłam w złe towarzystwo. Chcieli po prostu ratować swoje dziecko.

Po drugie rodzice wiedzieli, że palę papierosy, że piję alkohol. Jedyne czego nie tknęłam to narkotyki. Kiedyś powiedziałam, że narkotyki to gówno, a gówna nie tykam. Marihuana? Też nie. Pierwszy raz do czynienia miałam z nią w 2012 roku już jako dorosła kobieta- będąc pod opieką mojego teraźniejszego męża. Dopiero przy nim poczułam się na tyle bezpiecznie by spróbować czegoś co wśród moich znajomych z lat nastoletnich było powszechnym zjawiskiem. Zastanawiacie się dlaczego o marihuanie napisałam osobno, jakby to nie był narkotyk? Wyjaśniam- marihuana w wielu krajach jest środkiem leczniczym, szkodzi mniej niż alkohol, uśmierza ból, łagodzi różne stany chorobowe- nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem, że nasz polski rząd jest tak głupi, że nadal jej nie zalegalizował! Do dziś mam ubaw jak widzę dupny nagłówek- Diler złapany, miał przy sobie 2 gramy marihuany. Ej no…. Nie wiem policja nie umie złapać prawdziwego dilera, handlującego narkotykami które naprawdę są niebezpieczne? Państwo nie umie policzyć ile do budżetu wniosłaby legalizacja marihuany? Czy naprawdę państwo polskie musi tak bardzo utrudniać życie ludziom chorym, którym na przykład na ból pomaga tylko ten o jakże niebezpieczny narkotyk?!

Po trzecie moje miłostki. Z tego punktu można by napisać książkę. Owszem, z żadnym z nich nie doszło do niczego więcej, ale za rączkę było chodzone. W większości byli to właśnie Ci z tych… trudniejszych rodzin- wiecie jak to jest- Łobuz kocha najbardziej. Jeśli mam być szczera to w moją pamięć zapadło dwóch, których jakby nie było, jacy by nie byli wspominam z pewnym sentymentem, ale nie dlatego bo to była miłość, raczej po prostu przyjaźń potrafiliśmy się dogadać no i co najważniejsze zawsze stawali murem za mną. Kontakt, rzadki, raczej taki typu „Hej co u Ciebie?, Dobrze, a u Ciebie? Leci jakoś” mamy do dziś. Wiem, że niektórzy wyszli na ludzi, wyszli ze swojego bagna, ale…  nie chciałabym się z nimi spotkać. Po prostu. Wiodę szczęśliwe życie, a przeszłość zostawiłam za sobą. Moi rodzice podświadomie wiedzieli, że z tych moich miłostek mogą być problemy…. No cóż- w pewnym sensie się nie mylili. Pewnego lata mając 17 lat poznałam pewnego faceta- cóż, gdybym wtedy wiedziała o tej rodzince to co dziś wiem- pewnie nie miałabym dwójki wspaniałych dzieciaczków. Zaznaczę to nie była jakaś patologiczna rodzina(dało się zauważyć pewne niedociągnięcia, ale wiecie, że zakochana osoba widzi świat przez różowe okulary). Wszystko zaczęło zmieniać się z czasem…. W dniu dzisiejszym, 11 lat po poznaniu, 8 lat po rozstaniu uważam, że ta miłostka była największym błędem mojego życia z którego mam dwójkę wspaniałych dzieci o czym nie wiedzą ich dziadkowie od strony ojca, o czym nawet sam ich ojciec nie do końca wie ponieważ w 2013 lub 2014 zaprzestał jakichkolwiek starań o dzieci, zaprzestał kontaktów, a jeśli coś wie to wie to dlatego bo go o tym poinformowałam(taki typowy dawca nasienia który cały obowiązek wychowania dzieci przeniósł na Marcina. To Marcin jest tatą dzieci, to Marcina rodzice są dziadkami od strony taty. To Marcin w nocy jedzie z dzieckiem do szpitala, to Marcin podaje leki, to Marcin uczy tabliczki mnożenia, to Marcin daje im miłość i bliskość taty). Nie mówię, że biologiczny nic nie robi. Robi- płaci alimenty po 450 zł na jedno dziecko. Płaci je systematycznie od czasu kiedy pokazałam mu, ze nie płacąc dobrowolnie będzie płacił przez komornika(dodatkowe koszty dla niego). Po za tymi alimentami cały ciężar wychowania dzieci spoczywa na mnie i Marcinie. To my płacimy za dodatkowe badania, to Marcin wziął pakiet medyczny na dzieciaki w pracy, to Marcin pokazał im, że tata kocha. W dniu dzisiejszym nie czuję już złości do biologicznego ojca moich dzieci- wręcz przeciwnie. Żal mi go. Stracił coś co będzie mu ciężko odzyskać. Stracił miłość swoich dzieci, stracił lata z życia dzieci tylko i wyłącznie z własnej winy. Jeśli chciałby kiedykolwiek odzyskać kontakt z dziećmi to spotkania byłyby tylko pod nadzorem psychologa(dzieciaki wiedzą, że tata Marcin nie jest biologicznym tatą, ale nie chcą kontaktów z biologicznym. Magdalena zakazała podawać mu swój numer telefonu. One czują, że rodzina to tak która wspiera).

Po czwarte szkoła. Do połowy 5 lub 6 klasy szkoły podstawowej byłam może nie wzorową (bo matematyka nigdy nie była moją mocna strona), ale dobrą uczennicą. Lubiłam się uczyć. Wszystko zmieniło się gdy na pierwszej dwudniowej wycieczce do Zakopanego kolega miał paczkę papierosów (L&M niebieskie). Pech chciał, że była z nami córeczka naszej wychowawczyni na wycieczce(chyba nikt nie darzył sympatią tej dziewczynki- typowa córeczka nauczyciela która doniosła wszystko). Doniosła na nas, że paliliśmy. Po powrocie wizyta rodziców w szkole, nerwy, krzyki. To wtedy wszystko się zmieniło. To wtedy na przekór wszystkim zaczęłam robić co chce. Wyniki w nauce się pogorszyły, nowe towarzystwo(z punktu pierwszego). Wtedy weszłam w okres buntu który trwał kilka lat. Moje wyniki w nauce były co najmniej słabe( ale nigdy nie zostałam w tej samej klasie), zachowanie nieodpowiednie lub naganne. Wagary.

Po piąte ucieczki z domu. Co tu dużo mówić- bywały i one. Z listami do rodziców czy bez. Z czego wynikały? Ze złości, że ktoś mi czegoś zabrania.

 

Dziś cieszę się, że moi rodzice do końca o mnie walczyli, wspierali pomimo, że tego nie widziałam- czy wręcz nie chciałam widzieć. Tylko dzięki nim wyszłam na ludzi i dziś nie jestem patologicznym żulem, a osobą która ma szczęśliwe życie, cudowne dzieci i wspaniałego męża. Jeśli kiedyś któreś z moich dzieci pójdzie w moje ślady, wiem, że będę o to swoje dziecko walczyć tak jak o mnie walczyli mama i tata. Zawsze będę pamiętać ile dla mnie zrobili, zawsze będę im za to wdzięczna. Wiem, że to przeczytają bo śledzą mojego bloga dlatego z tego miejsca chcę powiedzieć DZIĘKUJĘ I PRZEPRASZAM. Zawsze łatwiej było mi pisać niż mówić, będziecie zdziwieni, ale moi rodzice dopiero teraz te słowa wypowiedziane/wypisane przeczytają. Nigdy wcześniej się na to nie zdobyłam. Nigdy wcześniej nie potrafiłam. Dopiero współpraca z Agą, praca nad jej e-bookiem uświadomiła mi, że muszę to zrobić. Dopiero teraz dojrzałam do tych słów, pomimo że już lata temu zrozumiałam ile oni dla mnie zrobili. Dopiero teraz jestem w stanie powiedzieć- Mamo, tato dziękuję.

 

Niestety niektórym dzieciom się nie udaje. Niektóre nie mają takiej rodziny, rodziców jak ja. Niektóre trafiają do domu dziecka, do placówek, czy zostają w swoim patologicznym domu w którym nie mają wsparcia jakie miałam ja. Jeśli chcecie wiedzieć jak radzą sobie dzieci w domu dziecka, co z nich wyrasta, czy mają szansę, czy… żałują, że tam trafiły koniecznie musicie przeczytać e-booka Agi z bloga Rodzina na Kredyt pierwszą część „Inwestycja w Lepsze Życie” oraz „Pomimo wszystko”  Aga pisze w nim o życiu w domu dziecka, o życiu w alkoholowym domu. O życiu po wyjściu z placówki. O życiu w dniu dzisiejszym kiedy sama jest już matką dwóch dzieci. Kiedy walczy o lepszą przyszłość dla nich.

 

Ode mnie po wpisaniu kodu rodzicenacztery10 macie rabat 10 zł na CAŁY koszyk w e-sklepie u Agi

 

 

 

 

 

 

Cytat pochodzi z e-booka „Pomimo wszystko” autorstwa Agnieszki Dawidowicz

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *